Er gaat elke week iets stuk, en dat is de normale toestand van software die echt gebruikt wordt. Over de gewoonte die het team bij elkaar houdt: elk incident wordt geen pleister op dat ene geval, maar een regel die de hele soort afvangt.
De mail automatisch sorteren ging bijna altijd goed, maar een lastige soort bleef glippen, en de AI beter instrueren hielp niet meer. Over het moment waarop een botte, vaste regel betrouwbaarder is dan een slimme die af en toe mist.
Als een AI-collega vastloopt op een beslissing die alleen een mens kan nemen, stelde hij die vraag als een lap tekst. En het systeem porde urenlang de verkeerde. Over drie stappen die de vraag aan de mens zichtbaar, klikbaar en snel maakten.
We geven onze AI-agents namen, karakters en zelfs gezichten. Helpt dat echt, of is het vooral makkelijk voor ons eigen brein? Wat onderzoekers en bouwers zeggen over het vermenselijken van agent-teams.