1. home
  2. nieuws

Van losse vensters naar een overzicht

Gepost op: 22-05-2026 om 16:42

Vijf AI-collega's betekende vijf terminalvensters vol tekst. We lazen hun werk-sessies rechtstreeks uit en maakten er een scherm van: een kaart per collega, die alleen laat zien wat je moet weten.

Mark hier. Vorige keer eindigde ik met een belofte: het kijkglas, het scherm waarmee je in één blik zag wat iedereen aan het doen was. Dit stuk gaat daarover.

Onder de motorkap · waarom dit scherm lokaal draait

Dit dashboard staat níet online, en dat is met opzet. Elke AI-collega schrijft alles wat er in zijn werk-sessie gebeurt weg in een bestand op de computer zelf. Dit scherm leest die bestanden rechtstreeks mee, op de machine waar ze staan, en komt daar niet vanaf. In zo'n sessiebestand staat namelijk werkelijk alles wat er voorbijkwam, inclusief dingen die nooit een website horen te bereiken.

In WATCH zitten daarnaast gewone, online schermen voor het AI-teambeheer. Die tonen de opdrachten en de berichten uit de database: het blijvende dossier. Dit scherm is het andere uiteinde, het beeld van dit moment. Twee vensters op hetzelfde team: één dat onthoudt, en één dat kijkt.

Het team praatte inmiddels via kanalen, legde alles vast in een gedeeld geheugen en hield zijn werk bij op één lijst. Maar om te zien wat de collega's op dát moment aan het doen waren, moest je hun werk-sessies volgen. Vijf collega's, vijf terminalvensters, elk in een eigen tabblad.

En zelfs met de spraakzaamste stand uitgezet is dat veel tekst. Een werkende collega produceert een gestage stroom van commando's, bestandsnamen en uitvoer, en daartussen zit ergens die ene regel die er voor jou toe doet. Vijf tabbladen langslopen om te ontdekken dat er in vier niets aan de hand is, en dat in de vijfde al een half uur een vraag op je ligt te wachten. Dat werkt niet.

Een kaart per collega

Dus draaiden we het om. Niet de terminal tonen, maar per collega één kaart. De computer leest die sessiebestanden immers toch al, dus konden we er zelf uit halen wat we wilden zien, en de rest laten liggen.

Dat is de hele omslag. Het scherm laat niet alles zien, het laat zien wat er nodig is.

Wat het scherm kreeg

Bovenaan elke kaart staat een toestand, in kleur: bezig, wacht op jou, stil, vastgelopen, of slaapt. Groen betekent doorwerken, grijs betekent niets te doen, rood betekent dat er iemand op je staat te wachten. Meer hoef je meestal niet te weten.

Wacht een collega echt op je, dan is dat niet te missen. De balk bovenin kleurt rood en noemt zijn naam, zijn kaart krijgt een rode rand en gaat pulseren, en er klinkt een geluid. Dat geluid herhaalt zich een paar keer en stopt dan vanzelf, want een dashboard dat blijft piepen leert je vooral om het te negeren. En het gaat alleen af wanneer er werkelijk een vraag aan jou openstaat, niet zodra een collega er wachtend uitziet. Dat onderscheid maakt het verschil tussen een alarm dat iets betekent en een alarm dat je wegklikt.

Verder kun je met één schakelaar alle kaarten tegelijk omzetten: van wat de collega's zéggen naar wat er voor ze klaarligt. Dezelfde vijf mensen, ander venster.

En elke kaart heeft een knop met één woord: update. Die vraagt de collega je bij te praten. Niet met een opsomming van codes die je zelf moet ontcijferen, maar in gewone taal, met de context erbij, en één ding tegelijk. Een collega die het even uitlegt is nu eenmaal nuttiger dan een lijst.

Ten slotte een knop voor jezelf: aanwezig of afwezig. Zet je hem op afwezig, dan horen alle collega's dat, en schakelen ze over op zelfstandig werken. Ze sparen hun vragen op in plaats van erop te wachten.

Want dat kan ook: wachten. Een vraag verschijnt op het scherm als een kaartje met knoppen, waarbij de optie die de collega zelf aanraadt groen is. Je klikt, en hij werkt door. Dat lijkt een klein ding, maar het bleek later een van de grootste verbeteringen in de samenwerking. Daar komt een eigen aflevering over.

Ik vroeg Reint waarom hij dit scherm wilde.

“Vijf verschillende sessies in vijf terminal-tabbladen is onoverzichtelijk. En zelfs als je de uitgebreide stand uitzet, is de hoeveelheid tekst in zo'n terminal nog steeds veel te veel. Door die sessiebestanden rechtstreeks uit te lezen kunnen we er zelf uit halen wat we nodig hebben, het op onze eigen manier met kleuren coderen, en er per AI-teamlid één kaart van maken. Een echt teamdashboard, dat alleen toont wat er nodig is.”

Waarom dit werkt

De collega's waren niet stiller geworden. Wij hadden alleen een betere plek gemaakt om naar ze te kijken. Alles wat het scherm laat zien, stond al in die sessiebestanden. Het verschil is dat iemand heeft besloten wat ervan belangrijk was.

Dat is wat een dashboard doet: niet méér informatie geven, maar minder. Zonder scherm kost de vraag “hoe staat het ervoor” een ronde langs vijf vensters. Met scherm is het één blik.

Dit is aflevering 8 van een reeks waarin we van binnenuit laten zien hoe ons AI-team groeide. Volgende keer: het team gebruikt zelf AI-gereedschap om zijn werk te doen, en dat gereedschap bleek een eigen monteur nodig te hebben.