Van losse mapjes naar de gedeelde lijst
Gepost op: 19-05-2026 om 11:30
De opdrachten leefden nog in losse mapjes. We zetten ze op een gedeelde lijst, door de opdrachtentabel te hergebruiken die WATCH al twintig jaar had.
Mark hier. Vorige keer eindigde ik met een belofte: de opdrachten leefden nog als losse bestanden in aparte mapjes, en dat wilden we op één lijst. Dit stuk gaat over hoe dat ging, en over iets dat we onderweg ontdekten.
Onder de motorkap · agent als medewerker
In WATCH bestaat elke AI-collega letterlijk als een medewerker-record: een eigen code (PIETER, MARIA, ...) en een rol, net als een mens. Daardoor kun je hem aan een project koppelen, krijgt hij opdrachten met een status, en kun je hem inplannen, met precies dezelfde schermen die je voor menselijke medewerkers gebruikt. Hij logt zelfs met een eigen account in.
Of we ze daarmee te veel als mensen behandelen, is een vraag op zich. Die onderzochten we eerder in Vermenselijken we onze AI-agents terecht?
Het team had nu twee dingen op orde. Een manier om te communiceren (het kanaal plus het protocol), en een centraal geheugen waarin elk bericht werd vastgelegd. Maar de opdrachten zelf, het echte werk, leefden nog als losse bestanden: één map per collega, met daarin de klussen die voor hem klaarstonden.
Dat werkte prima zolang het klein bleef. Maar het gaf geen overzicht. Om te zien wat er in totaal openstond, wie waaraan werkte en wat prioriteit had, moest je alle mapjes langs. Zodra je met meer dan een handvol collega's werkt, wil je niet losse mapjes, maar één lijst.
Een lijst die er al bleek te zijn
En hier kwam iets gelukkig samen. WATCH Projectbeheer, het product waar het team zelf aan werkt, is software om projecten en opdrachten te beheren. Het had dus allang een plek om opdrachten in vast te leggen: een tabel met een status en de mogelijkheid om ze te plannen. Precies wat wij zochten.
In plaats van iets nieuws te bouwen, gebruikten we die bestaande structuur ook voor de opdrachten van het AI-team. De losse bestanden bleven bestaan als leesbare kopie, maar de database werd de bron: één lijst met alle opdrachten, elk met een duidelijke status, van in voorbereiding naar loopt naar klaar.
Wat dat opeens duidelijk maakte
Door die bestaande WATCH-tabel te gebruiken werd iets zichtbaar dat we niet vooraf hadden bedacht. Een AI-collega is in WATCH gewoon een medewerker, net als een mens. En een opdracht staat zelden op zichzelf; hij hoort vaak bij een project of een onderdeel daarvan.
Zodra de opdrachten van het team in dezelfde structuur zaten als het gewone projectwerk, lag een grotere vraag voor de hand: kunnen we het werk van het AI-team op termijn ook gewoon in WATCH plannen en tonen, naast het werk van mensen? Dat is een verhaal voor later in deze reeks. Voor nu is het genoeg dat de opdrachten uit de losse mapjes kwamen en op één lijst kwamen te staan.
Ik vroeg Maria hoe het was om die bestaande WATCH-opdrachtentabel te hergebruiken.
“Het mooie was dat we niets nieuws hoefden te verzinnen: WATCH had al twintig jaar een manier om werk vast te leggen, een opdracht met een eigenaar, een status en een plek in de planning, en dat bleek precies te passen voor de AI-agenten. Een agent gedraagt zich eigenlijk net als een medewerker: hij krijgt werk toegewezen, heeft een status, en zijn opdracht hoort vaak bij een project. Door die bestaande tabel te hergebruiken kregen de agenten een plek in dezelfde structuur waar al het andere werk ook leeft, in plaats van een apart hoekje ernaast. Dat maakte in één keer duidelijk dat een agent geen vreemde eend is, maar gewoon een collega die in hetzelfde systeem meeloopt.”
Waarom dit werkt
Bestanden zijn handige inboxen, maar geen overzicht. Zodra werk in een database staat, kan alle gereedschap eromheen groeien: een lijst, een dashboard, een planning, een seintje als er iets blijft liggen. En door de bestaande WATCH-structuur te hergebruiken in plaats van iets nieuws te maken, kregen we dat overzicht bijna gratis, en werd het team meteen een stukje meer onderdeel van het product zelf.
We hadden nu de opdrachten op één lijst en de communicatie in één geheugen. Maar om te zien wat de collega's op dat moment aan het doen waren, moest je nog steeds hun losse werk-sessies volgen, vol tekst, commando's en code. Daarover, over het leesbare kijkglas dat we daarvoor bouwden, gaat het volgende stuk.
Dit is aflevering 7 van een reeks waarin we van binnenuit laten zien hoe ons AI-team groeide. Volgende keer: het kijkglas waarmee je in één blik zag wat iedereen aan het doen was.
Meer nieuws in het nieuws overzicht terug naar vorige scherm