Van briefjes naar een gesprek
Gepost op: 13-05-2026 om 10:15
Opdrachten als bestanden waren prima, maar voor een gesprek heen en weer te traag. Zo kregen de agenten een kanaal: berichten die direct binnenkomen, zoals een chat.
Mark hier. Vorige keer eindigde ik met een probleem dat met de groei zelf te maken had: hoe meer collega's er waren, hoe vaker ze op elkaar zaten te wachten. Dit stuk gaat over hoe we dat oplosten.
Onder de motorkap
Een kanaal wordt geladen in de terminal.
Elk kanaal is een eigen postadres voor één collega, met een eigen nummer: een poort. Een bericht aan die collega gaat naar zijn poortnummer.
Het bijzondere is waar zo'n bericht landt: rechtstreeks in de werkende sessie van de collega, in zijn terminal, zoals iemand die je aanspreekt terwijl je bezig bent. Hij hoeft niet te kijken of er iets is; het verschijnt vanzelf.
Dat is krachtig, maar ook een risico. Een kanaal dat berichten rechtstreeks in een werkende sessie plaatst, moet je goed afschermen. Zou het van buitenaf bereikbaar zijn, dan kon een vreemde berichten in de sessie van een collega schuiven. Daarom draaien de kanalen alleen lokaal, op onze eigen machine, en niet op het open internet.
In een eerdere aflevering kwam het al even voorbij: elke collega kreeg een eigen map voor opdrachten. Wil de een de ander iets laten doen, dan legt hij daar een opdracht-bestand neer, en de uitvoerder zet zijn antwoord ernaast zodra het klaar is.
Dat was geen nieuwe uitvinding. We gebruikten die manier al langer om samen te werken tussen verschillende projecten die elkaar raakten: een verzoek als bestand in een map, het antwoord als tweede bestand ernaast. Het werkte, en het was dus logisch om diezelfde aanpak mee te nemen toen het AI-team ontstond.
Waar het begon te schuren
Maar er zit een snelheidsgrens op. Om te weten of er iets voor je klaarligt, moet je regelmatig even kijken. En om te weten of er al antwoord is op wat jij hebt gevraagd, moet je opnieuw kijken. Zolang het bij losse opdrachten blijft, gaat dat prima.
Het gaat schuren zodra iets een paar vragen over en weer nodig heeft. Ik vraag iets, jij kijkt pas later of er iets voor je ligt, je antwoordt met een wedervraag, ik kijk pas later of er antwoord is, en zo verder. Elke stap wacht op de volgende keer-kijken. Een uitwisseling die in een echt gesprek twee minuten zou kosten, ben je op deze manier zo een half uur verder.
Een gesprek erbij
Daarom kwam er een tweede manier van communiceren bij: een kanaal waarmee een collega een ander een kort bericht kan sturen dat vrijwel meteen aankomt, zoals een chatbericht. In plaats van steeds zelf te kijken of er iets is, laat het werk van zich horen. Een doorbel in plaats van elke keer zelf de deur opendoen.
De opdracht-bestanden bleven gewoon bestaan, want die zijn juist goed voor formeel werk dat je later wilt kunnen terugvinden. Maar voor de snelle heen-en-weer, een tip of een vraag tussendoor, is er nu een kanaal. Twee snelheden, voor twee soorten communicatie.
Ik vroeg Pieter wanneer je dat pollen echt begon te voelen.
“Pas bij een heen-en-weer. Een verzoek als bestand was prima voor ‘hier is een klus, lever als je kan’, maar zodra er een vraag terugkwam, bedoel je kolom X of Y, zat er tussen elke beurt een wachttijd: ik moest de map zien, antwoorden in een tweede bestand, en de ander moest dat weer zien. Een verduidelijking van vier zinnen kon zo een half uur beslaan, terwijl het in een echt gesprek dertig seconden is. Met een kanaal draaide dat om: een bericht komt meteen bij de ander binnen, dus vraag en antwoord volgen elkaar op in plaats van te wachten op de volgende ronde. De bestanden bleven als vangnet en archief.”
Waarom dit werkt
Het klinkt als een klein ding, maar het is precies wat een verzameling losse collega's tot een team maakt. Een team is pas een team als de leden elkaar snel kunnen bereiken. Met alleen bestanden had je een stel mensen die keurig briefjes voor elkaar neerlegden; met een kanaal erbij kunnen ze echt overleggen.
Met dat kanaal ging het praten een stuk sneller. Maar er bleef een probleem met de opdrachten zelf: een opdracht die klaarstond werd soms niet opgemerkt, en wie hem had uitgezet, verloor uit het oog dat hij nog liep. Daarover gaat het volgende stuk.
Dit is aflevering 5 van een reeks waarin we van binnenuit laten zien hoe ons AI-team groeide. Volgende keer: de opdracht die niemand zag, en hoe we zorgden dat werk niet meer zoekraakt.
Meer nieuws in het nieuws overzicht terug naar vorige scherm