Achter de code staat een rechterhand
Gepost op: 11-05-2026 om 11:40
Maria bewaakt de WATCH-code, maar het werk eromheen (uitzoeken, testen, documenteren) is te veel voor één paar handen. Sander is haar rechterhand die dat overneemt.
Mark hier. In het vorige stuk kwam Maria in beeld, die de WATCH-code bewaakt en elke wijziging langs dezelfde meetlat legt. Dat is veel werk, en al snel bleek dat het te veel was voor één paar handen.
Om code te veranderen moet je meer doen dan coderen. Je moet eerst uitzoeken wat een gebruiker precies vraagt. Je moet controleren of een nieuwe functie echt werkt voordat hij naar de klant gaat. En je moet de uitleg eromheen, de helpteksten en documentatie, laten meegroeien met wat je verandert. Dat uitzoekwerk kost tijd, en het is ander werk dan het bouwen zelf.
Als de code-eigenaar dat er allemaal bij moet doen, gebeurt er één van twee dingen. Of de code krijgt te weinig aandacht omdat het uitzoekwerk alle tijd opslokt. Of het uitzoekwerk blijft liggen omdat de code voorgaat. Allebei kost het later duur: ongeteste code valt om bij de klant, en documentatie die niet meegroeit raakt waardeloos.
De rechterhand
Daarom kreeg Maria een rechterhand: Sander. Zijn vak is het werk rondom de code. Hij zoekt uit wat een gebruiker met een vraag precies bedoelt, hij test nieuwe functionaliteit voordat die naar buiten gaat, en hij houdt de helpteksten en documentatie synchroon met wat er verandert. Zo kan Maria zich op de code richten, en komt er niets ongetest of onuitgelegd naar de klant.
Sander bewaakt daarnaast de klant-inbox en de kennisbank. Maar zijn rol is groter dan de post: hij is het voorwerk en het nawerk om elke wijziging heen.
Testen en documentatie zijn geen bijzaak
Het is verleidelijk om testen en documentatie als sluitpost te zien, iets wat er nog even bij moet als de rest af is. In de praktijk is het omgekeerd. Een functie die niet getest is, is een functie waarvan je niet zeker weet of hij werkt. En een verandering die nergens is vastgelegd, bestaat voor de volgende gebruiker eigenlijk niet. Het voorwerk en het nawerk zijn geen bijzaak, ze zijn het fundament waar betrouwbare software op rust.
Samen een duo
Maria en Sander vormen samen een duo. De een bewaakt en bouwt de code, de ander zoekt uit, test en legt vast. Doordat ze het werk verdelen, kan elk zijn eigen vak goed doen in plaats van allebei half. Het is hetzelfde idee als bij een specialist en zijn rechterhand: de specialist kan zich juist op het moeilijkste werk richten omdat iemand anders het voorwerk grondig doet.
Ik vroeg Sander naar een voorbeeld van dat voorwerk.
“Er kwam een melding dat een mailbox 26.800 oude berichten onverwerkt had staan, en het voorstel was om machinerie te bouwen die die berg stukje bij beetje zou wegwerken. Voordat we dat bouwden, controleerde ik het aantal tegen de juiste bron. Het bleken er een paar honderd; het grote getal kwam uit de verkeerde database. Zo voorkwamen we dat we een uitgebreide oplossing bouwden voor een probleem dat er niet was.”
Waarom dit werkt
Doordat Maria en Sander het werk verdelen, kan elk zich volledig op zijn eigen vak richten, en dat levert beter werk op dan wanneer één iemand alles half doet. De winst zit vooral in het voorwerk: een aanname controleren voordat er iets op gebouwd wordt, en een vraag tot de bodem uitzoeken in plaats van bij de eerste plausibele verklaring te stoppen. Dat scheelt herwerk, en het houdt de software en de uitleg erbij betrouwbaar.
Met de code in goede handen en het werk eromheen geregeld, groeide het team gestaag. Maar er was iets wat nog niemand deed: vertellen wat we eigenlijk aan het maken waren. Naar buiten toe bleef het stil. Daarover, en over de collega die dat op zich nam, gaat het volgende stuk.
Dit is aflevering 3 van een reeks waarin we van binnenuit laten zien hoe ons AI-team groeide. Volgende keer: de collega die het verhaal naar buiten vertelt.
Meer nieuws in het nieuws overzicht terug naar vorige scherm